لونای عزیز؛
حالا که داری به ۱۹ سالگی پا می‌گذاری، از من ۱۸ ساله‌ات، چیزهایی را به یادگار نگه دار:
امسال قول بده با خودت مهربان‌تر باشی. نگذار دیگر آدم‌ها تو را تحقیر کنند و از دلسوزی‌ات سواستفاده کنند.
این‌بار دعوا کردن را یاد بگیر. نه برای اینکه آدم شری شوی، برای اینکه دیگر موقع دفاع کردن از خودت نترسی و کوتاه نیای.
دوستانت را نگه دار و هرگاه دیدی در ارتباط با آنها دچار آسیب می‌شوی، دیگر ادامه‌‌ش نده. هرچند پیشنهاد من به تو این است که ارتباط‌های خودت را دیگر خیلی نزدیک نکنی و بگذاری مانند گذشته همان حد و مرز ها باقی بمانند.
به داستان نویسی‌ت ادامه بده و مایوس نشو. این‌بار به خودت قول بده آن داستانت را تا آخر می‌نویسی و تمامش می‌کنی. ما هنوز یک داستان نیمه تمام دیگر هم داریم یا شاید هم دوتا؟
کتاب‌های بیشتری هم بخوان. ژانر های مختلف. پیشنهادم به تو نوشتن یک لیست است و باید آن را تا ۲۰ سالگی‌ات خط بزنی.
رسیدگی به خودت را فراموش نکن. سلامتی‌ات و پوستت از همه‌چیز مهم‌تر است.
امیدوارم تلاش‌های ۱۸ سالگی‌ات به یاد نرود. ممنونم که لونای ۱۷ ساله را سربلند کردی. حالا نوبت این است که لونای ۱۹ ساله هم باعث سربلندی‌ام شود.
تولدت مبارک. به تو قول می‌دهم که امسال، سال بهتری خواهد بود.
