همه‌چیز به خودش رنگ تاریکی گرفته، لایه‌ای از خاک که با هیچ دستمالی قابل پاک شدن نیست. برگ‌ها تازگیشون رو از دست دادند. آسمون دیگه مثل قبل، آبی نیست. الان همه‌چیز مات و بی‌روحه. بوی بهار نیست... گذر زمان حس نمی‌شه. شاید ما طلسم شدیم که برای همیشه در زمستان باقی بمونیم و هرگز، بهار ما، به دیدارمون نیاد.
درباره
« من اون زخم ها رو به حال خودشون رها کردم. فکر می‌کردم خوب می‌شن... زمانی که خشک شدنشون رو دیدم امیدوار شدم. اما فکر نمی‌کردم هر بادی قراره باعث سوزش اون‌ها بشه.»
ـ یادداشت ذهن، پارک جیوو
آخرین مطالب
دنبال‌کنندگان
پیوندها
آمار بازدید
- بازدیدکنندگان آنلاین: 1
- بازدید گوگل امروز: 0
- بازدیدکنندگان امروز: 1
- بازدیدکنندگان دیروز: 1
- بازدیدکنندگان هفتگی: 1
- بازدیدکنندگان ماهانه: 6